To

W 1978 roku King mieszkał z rodziną w Boulder w Kolorado. Pewnego wieczoru poszedł sam odebrać samochód z warsztatu i trafił na stary drewniany most, garbaty i dziwnie staroświecki. Przechodząc po nim, przypomniał sobie baśń „Three Billy Goats Gruff” i zaczął się zastanawiać, jak przenieść jej scenariusz do realnego świata. Pomógł mu też wers Marianne Moore o „wyimaginowanych ogrodach z prawdziwymi ropuchami”, który w jego głowie zamienił się w „prawdziwe trolle w wyimaginowanych ogrodach”. Do pomysłu wrócił dwa lata później i stopniowo zbierał kolejne myśli, zwłaszcza tę o splataniu opowieści o dzieciach z historią dorosłych, którymi się stają. Pisać zaczął w 1980 roku, a skończył po pięciu latach. Wpływ na książkę miały także legendy i historia budowy kanalizacji w Bangor w stanie Maine. W 2011 roku, w jubileuszowym wydaniu Cemetery Dance, King zamieścił nowe posłowie, w którym wyjaśnił, dlaczego napisał tę powieść.

Grady Hendrix pisał, że to książka o drzwiach, które otwierają się tylko w jedną stronę: z dzieciństwa można wyjść przez seks, ale nie ma drogi, która zamieniłaby dorosłych z powrotem w dzieci. „The New York Times” czytał ją jako opowieść o Stanach Zjednoczonych, z rock and rollem i markami lat 50. w tle, a potwora jako symbol bolączek kraju: uprzedzeń, biedy, zanieczyszczenia środowiska przez przemysł i przestępczości. „The Guardian” zauważał, że najsilniejsze lęki bohaterów wynikają z ich prywatnego życia i wykluczenia, a nie z samego Pennywise’a.

Według „Publishers Weekly” „To” było najlepiej sprzedającą się powieścią w twardej oprawie w Stanach Zjednoczonych w 1986 roku. W 1987 roku zdobyło British Fantasy Award oraz nominacje do Nagrody Locusa i World Fantasy Award. „The New York Times” chwalił umiejętność budowania atmosfery, ale zarzucał brak motywacji w dwóch momentach fabuły, w tym przy ponownym spotkaniu grupy. W serwisie „Reactor” powieść nazwano na przemian nudną i szokującą oraz jedną z najbardziej frustrujących książek Kinga. „The Guardian” po 30 latach określił ją jako konstrukcyjny cud, choć z niepokojem pisał o scenie seksu z udziałem dzieci, którą Grady Hendrix uznał za serce książki. W 2003 roku powieść zajęła 144. miejsce w plebiscycie BBC The Big Read, a w 2025 roku zakazano jej w Rosji.